Het verdwenen halssnoer

Het beroemde beruchte Schandaal van het Halssnoer is van de onhandige manier waarop Marie Antoinette zich aan het hof van Versailles bewoog een goed voorbeeld. Juist in deze kon zij heel weinig ten goede laten keren, immers elke ontkenning zou als een bevestiging van haar schuld worden opgevat. Er was een kardinaal De Rohan, een geestelijke, met een inkomen van 500.000 francs per jaar. Deze wilde graag in de gunst komen van de koningin, maar zij was van zijn toenadering niet gediend. Dit werd ontdekt door een Madam De la Motte. Ze wist de gunst van de kardinaal te verwerven door hem brieven te bezorgen, die van de koningin afkomstig zouden zijn. De handtekening van de koningin stond er tenminste onder. Onder veel mooie voorwendsels wist ze van de kardinaal geld los te krijgen. Als dank daarvoor kwamen er via De la Motte vriendelijke briefjes getekend met Marie Antoinette. Via juweliers hoorde De la Motte dat de koningin eens veel belangstelling had getoond voor een prachtig halssnoer. Toen de prijs te hoog bleek, had de koningin geen interesse meer gehad. Dit bleek een geweldige vondst voor De la Motte om de kardinaal nog meer te plukken. De kardinaal zou het sieraad voor de koningin in termijnen betalen, maar de juweliers zouden het snoer reeds vr de eerste betaling aan De Rohan ter beschikking stellen. Deze zou het de koningin aanbieden. De la Motte wist ook nog een jonge vrouw te strikken, die op de koningin leek. Toen de vertoning van de aanbieding in de hoftuin was opgevoerd, verdween de man van De la Motte met het halssnoer naar Londen. Daar werd het bij stukjes en beetjes verkocht. Hoe De Rohan en de juwelier ook naar de koningin keken, ze droeg het halssnoer nooit! 

Toen het geld betaald moest worden, had de kardinaal niet genoeg contanten en ten einde raad trok de juwelier naar de koningin. Deze begreep er niets van. Had de koningin toen de zaak laten onderzoeken, dan waren veel moeilijkheden voorkomen, maar ze wilde de affaire zo gauw mogelijk vergeten. Twee maanden later werd duidelijk dat de ondertekening "Marie Antoinette" vals was en kwam de schuld van de kardinaal en van De la Motte aan het licht. De rechtbank veroordeelde De la Motte tot brandmerk en gevangenisstraf, maar de kardinaal kreeg van alle kanten sympathie. Niet alleen van de paus, maar ook van het Franse volk. Hij zat gevangen in de koninklijke gevangenis: de Bastille, en werd daar ook vorstelijk behandeld. Hij mocht op kosten van de koning per dag frs. 30,-- besteden! Toen de rechtbank hem vrijsprak, gaf het publiek de koningin de schuld. Dat kwam nu van haar verkwistend leven.


terug